♪Handa awit♫ - "kaytagal mo mang nawala, babalik ka rin..." and so on and so forth.
So what's up people. Parang isang taon din akong nag-ala- ermitanyo at ni hi ni ho at hindi man lng nagparamdam, heto at buhay pa at patuloy pa ring humihinga at bumubuga ng apoy sa mundong ibabaw.
I'm good. I've been good. At proud akong ipangalandakan yan sa buong mundo. Kung totoo man si Santa Claus, tiyak mauuna ako sa listahan niya. Anyway, bago pa kayo maumay at sabihing ang kapal naman ng pagmumukha ko eh nais ko batiin kayo ng meri krismas.
Ang daming naganap, ang daming nabago. Ang daming nawala, at merong dumating. Mga bagay na hindi ko man hiniling ay sadya kong pinagpapasalamat kay Papa God.
Yun lng, walang matinong update. Hanggang sa muli.
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Tuesday, December 22, 2009
Monday, February 16, 2009
Masaya ako
"...no one can make or break my day. Choice kong maging masaya o malungkot. Choice kong magalit o mag let go.."
Ok, yan ang mantra ko nitong mga nakaraang araw. Nakakainis kasi, ayokong nabbwesit sa mga taong nakapaligid sakin. Hindi ko naman sila mapigilang bwesitin ako, kaya ang pananaw ko na lang sa mga bagay ang babaguhin ko.
Napag-isip-isip ko rin, nagiging dependent ako sa ibang tao when it comes to my happiness. Yung isang tao ang nagpapasaya sa akin. Hello, pano kung ewan na ako ng taong yun, magiging miserable na lang ba buhay ko? NO WAY!
I'm begging you please don't go (a line from a song with a very cheesy title)...
mga linyang ayokong sabihin kailanman. Ewan bah, kahit gano ko pa kamahal ang taong yun, ayokong magmakaawang huwag niyang ewan.
I may sound like a bitter love-denied creature, hindi naman. Gusto ko lang isiguro sa sarili ko na magiging masaya ako, with or without them.
Sana tayong lahat ay palaging masaya. Ika nga, choice mo lang naman yan.
Hanggang sa muli.
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Ok, yan ang mantra ko nitong mga nakaraang araw. Nakakainis kasi, ayokong nabbwesit sa mga taong nakapaligid sakin. Hindi ko naman sila mapigilang bwesitin ako, kaya ang pananaw ko na lang sa mga bagay ang babaguhin ko.
Napag-isip-isip ko rin, nagiging dependent ako sa ibang tao when it comes to my happiness. Yung isang tao ang nagpapasaya sa akin. Hello, pano kung ewan na ako ng taong yun, magiging miserable na lang ba buhay ko? NO WAY!
I'm begging you please don't go (a line from a song with a very cheesy title)...
mga linyang ayokong sabihin kailanman. Ewan bah, kahit gano ko pa kamahal ang taong yun, ayokong magmakaawang huwag niyang ewan.
I may sound like a bitter love-denied creature, hindi naman. Gusto ko lang isiguro sa sarili ko na magiging masaya ako, with or without them.
Sana tayong lahat ay palaging masaya. Ika nga, choice mo lang naman yan.
Hanggang sa muli.
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Thursday, February 5, 2009
Nagbabalik...
Matagal-tagal na ring hindi ko nauupdate tong aking blog. Naging busy sa kung anik-anik at hindi man lang ako makapaglog-in. Kung makapaglog-in man, wala rin akong mapiga sa utak kong tunaw at hindi alam kong meron pang laman. Buti na lamang at ako'y sinipag ngayon at heto at nagtatayp. Sinave as draft ko ang ilang posts ko rito na nagtataglay ng aking napakagandang mukha (walang papalag, blog ko to). Medyo shy kasi ako eh at para bang napipigilan ako sa mga gusto kong sabihin. Kaya ayun.
Oh well, malapit na ang balentayms dey. At hindi ako excited na dumating ang araw na yan dahil hindi pa ako sigurado kung meron akong deyt. Nakakainis.
Tutal, napadako na ako sa balentayms, eh maishare ko lang ang aking ideal deyt. Actually, WALA. Ang mahalaga eh mapakilig at mapasaya mo ako, kahit na simpleng fishball at kwekkwek, habulan on da sayd op d rowd, eh solb na ako. Basta ba mapasaya ako. Boring noh? Hehehe, eh sa wala talaga akong ibang maisip eh. Ewan, siguro napagod na ako sa pag-eexpect ng malaki tuwing darating ang mga araw na katulad niyan. Monthsarries, anniversaries (buti kung umabot ng isang taon), mga ganyang okasyon, hindi na ako maxadong nag-eexpect sa aking biep dahil malamang madidisappoint lang ako. Eh sila rin naman sa akin, kaya patas lang.
Ikaw, ano ideal balentayms deyt mo?
Pahabol:
DEFINE LOVE
Sa susunod na entri ko na lang ibibigay ang sagot ko.
Nagmamahal (im nat syur),
Akina Bukolmo
Oh well, malapit na ang balentayms dey. At hindi ako excited na dumating ang araw na yan dahil hindi pa ako sigurado kung meron akong deyt. Nakakainis.
Tutal, napadako na ako sa balentayms, eh maishare ko lang ang aking ideal deyt. Actually, WALA. Ang mahalaga eh mapakilig at mapasaya mo ako, kahit na simpleng fishball at kwekkwek, habulan on da sayd op d rowd, eh solb na ako. Basta ba mapasaya ako. Boring noh? Hehehe, eh sa wala talaga akong ibang maisip eh. Ewan, siguro napagod na ako sa pag-eexpect ng malaki tuwing darating ang mga araw na katulad niyan. Monthsarries, anniversaries (buti kung umabot ng isang taon), mga ganyang okasyon, hindi na ako maxadong nag-eexpect sa aking biep dahil malamang madidisappoint lang ako. Eh sila rin naman sa akin, kaya patas lang.
Ikaw, ano ideal balentayms deyt mo?
Pahabol:
DEFINE LOVE
Sa susunod na entri ko na lang ibibigay ang sagot ko.
Nagmamahal (im nat syur),
Akina Bukolmo
Tuesday, January 20, 2009
Chismis
"Everytime I feel that nobody seems to understand me, it helps a little better thinking of you. Cause I know, no one understands you too."
Isang text na natanggap ko galing sa isang kaibigan. Oo, walang nakakaintindi sa akin. Lalo na sa mga kagagahang ginagawa ko. Pero, aminin niyo man sa hindi, eh, na fefeel niyo na minsan eh parang walang makaintindi sa inyo. Hindi man kayo kasing weird ko, alam ko na nakakaramdam din kayo ng ganun paminsanminsan.
Sa dami ng mga taong nagccondemn sa akin (haha, parang witch), natutunan ko na ang pinakamabuting gawin eh ang iignore na lamang sila. Hindi naman sa manahimik lang. Gawin mo ang gusto mo pero hayaan mo lang sila sa ginagawa nila. Ayaw mo nun, pinag-aaksayahan ka nila ng oras at laway, pag-uusapan ka, lilibakin ka. O diba sikat. Hihi.
Ayii! Kaya ako, kahit ano pa ang sabihin nila, manigas sila. Basta ako ay nag-eenjoy sa aking layp, wala na akong kebs kong pinagchichismisan na nila ako. Hindi ko naman siguro ikamamatay yun diba?
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Isang text na natanggap ko galing sa isang kaibigan. Oo, walang nakakaintindi sa akin. Lalo na sa mga kagagahang ginagawa ko. Pero, aminin niyo man sa hindi, eh, na fefeel niyo na minsan eh parang walang makaintindi sa inyo. Hindi man kayo kasing weird ko, alam ko na nakakaramdam din kayo ng ganun paminsanminsan.
Sa dami ng mga taong nagccondemn sa akin (haha, parang witch), natutunan ko na ang pinakamabuting gawin eh ang iignore na lamang sila. Hindi naman sa manahimik lang. Gawin mo ang gusto mo pero hayaan mo lang sila sa ginagawa nila. Ayaw mo nun, pinag-aaksayahan ka nila ng oras at laway, pag-uusapan ka, lilibakin ka. O diba sikat. Hihi.
Ayii! Kaya ako, kahit ano pa ang sabihin nila, manigas sila. Basta ako ay nag-eenjoy sa aking layp, wala na akong kebs kong pinagchichismisan na nila ako. Hindi ko naman siguro ikamamatay yun diba?
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Friday, January 2, 2009
Hammy New Year
January 2, 2009
At tayong lahat ay balik na sa dating gawi. None to look forward to anymore. Wala ng parties, wala ng bonuses, wala na maxadong raket. Wala na ang commercialized at forced excitement. Balik sa dati, placid. Routine nanaman. Trabaho nanaman.
Hindi naman ako nagrereklamo, im just stating a hard fact ika nga.
Hindi maganda ang pakiramdam ko ngayon, gusto kong maiyak at magwala. Kasi naman, dapat sana eg nakikipagkulitan na ako at nakikipagharutan sa bus papunta sa kung saan maya-maya ay ikkwento ko, pero heto ako sa opis at nagbblog ng aking mga hinanakit. Kung hindi pa ako sumipot dito ngayon, malamang ay hindi na ako pasisiputin. Ilang araw din kaya akong nag-AWOL. Hayaan na lang kasi nila noh, eh sa sinagad ko lang ang bakasyon o holidays ika nga. Kaya heto, imbes na nagpapacute na sa aking mga boys ay heto ako at nag-iisang nagtitimpi.
Mag-iisang buwan na rin itong planado na ako'y sasama sa aking mga katropa sa out of town gig nila. Meh gig sila ngayon at dapat eh kasama ako kaso hindi pd. kaya heto, medyo naninikip ang aking dibdib pero cge nalamang at meh rason naman kung bakit. Hoholdapin ko na lamang sila bukas at ako'y magpapalibre. Hehehe. Good luck na lang sa kanila kung saang lupalop na sila ngayon.
Kumusta ang new year niyo? Sana naman lahat ay naging masaya. Sana din ay walang naputukan sa inyo. Ang new year ko, next level ang kaweirdohan. Nagdadalawang isip akong magkwento dahil ito'y ex-rated, censored, at hindi wholesome. Ayii! Ok lang naman all in all. Pero yun nga, hindi pangkaraniwang new year ang meron ako.
Gusto ko na sanang mgpost ng pic ko dito kaso ako ay medyo nahihiya pa kaya wag nalang muna. Katakot ko lang meh mapadaan akong kakilala dito sa blog ko at mabasa ang mga karumal-dumal na krimeng minsang isinisiwalat ko dito. Kaya, postponed muna ang plano kong mgpost ng mukha ko for now.
Salamat nga pala kay Propesor Pajay sa pagging follower nitong aking blog. Natutuwa na akong makita na meh isang nag-ffollow kuno nitong aking blog. hihi, at least hindi na nakakaumay makita ang O noh. Meh mukha na dun. At sa mga susunod pa (hihi, cge na), salamat in advance.
Hanggang dito na lamang muna. Ako'y magbabalik.
Nagmamahal (pa rin),
Akina Bukolmo
At tayong lahat ay balik na sa dating gawi. None to look forward to anymore. Wala ng parties, wala ng bonuses, wala na maxadong raket. Wala na ang commercialized at forced excitement. Balik sa dati, placid. Routine nanaman. Trabaho nanaman.
Hindi naman ako nagrereklamo, im just stating a hard fact ika nga.
Hindi maganda ang pakiramdam ko ngayon, gusto kong maiyak at magwala. Kasi naman, dapat sana eg nakikipagkulitan na ako at nakikipagharutan sa bus papunta sa kung saan maya-maya ay ikkwento ko, pero heto ako sa opis at nagbblog ng aking mga hinanakit. Kung hindi pa ako sumipot dito ngayon, malamang ay hindi na ako pasisiputin. Ilang araw din kaya akong nag-AWOL. Hayaan na lang kasi nila noh, eh sa sinagad ko lang ang bakasyon o holidays ika nga. Kaya heto, imbes na nagpapacute na sa aking mga boys ay heto ako at nag-iisang nagtitimpi.
Mag-iisang buwan na rin itong planado na ako'y sasama sa aking mga katropa sa out of town gig nila. Meh gig sila ngayon at dapat eh kasama ako kaso hindi pd. kaya heto, medyo naninikip ang aking dibdib pero cge nalamang at meh rason naman kung bakit. Hoholdapin ko na lamang sila bukas at ako'y magpapalibre. Hehehe. Good luck na lang sa kanila kung saang lupalop na sila ngayon.
Kumusta ang new year niyo? Sana naman lahat ay naging masaya. Sana din ay walang naputukan sa inyo. Ang new year ko, next level ang kaweirdohan. Nagdadalawang isip akong magkwento dahil ito'y ex-rated, censored, at hindi wholesome. Ayii! Ok lang naman all in all. Pero yun nga, hindi pangkaraniwang new year ang meron ako.
Gusto ko na sanang mgpost ng pic ko dito kaso ako ay medyo nahihiya pa kaya wag nalang muna. Katakot ko lang meh mapadaan akong kakilala dito sa blog ko at mabasa ang mga karumal-dumal na krimeng minsang isinisiwalat ko dito. Kaya, postponed muna ang plano kong mgpost ng mukha ko for now.
Salamat nga pala kay Propesor Pajay sa pagging follower nitong aking blog. Natutuwa na akong makita na meh isang nag-ffollow kuno nitong aking blog. hihi, at least hindi na nakakaumay makita ang O noh. Meh mukha na dun. At sa mga susunod pa (hihi, cge na), salamat in advance.
Hanggang dito na lamang muna. Ako'y magbabalik.
Nagmamahal (pa rin),
Akina Bukolmo
Wednesday, December 31, 2008
Hapi New Year
With age comes the realization that christmases are not really that merry after all and that new years doesn't really mean that much.
Ewan ko kung ako lang nakapansin niyan. Anyway, alas sais dies sa aking relos, dapat sanay nasa bahay na ako at tumutulong sa paghahanda para medya noche. Pero hindi, ako'y nandito sa booth at nagbblog. Hahaizt, heto ang napapala ng mga taong "malayo" sa pamilya at nagpapakaindependent. Im stuck here until 12am. Yup, you read right, hanggang alas dose ng madaling araw ako dito. Dito sa malamig na station booth na ito, nag-iisa, mag-eemote. Koreksyon, hindi ako mag-eemote. Hahay, cge na lamang dahil malaki-laki rin ang bayad sa espesyal na duty ko na ito.
Bagong taon. Alam niyo, hindi pa rin maabsorb ng utak ko na January 1, 2009 na mamaya. Parang kailan lang, parang kay bilis ng panahon. Cliches aside, talaga naman diba? Kakambal na ng new year ang tinatawag na mga resolutions ika nga. Mga bagay, pag-uugali o kahit ano na gusto mong baguhin sa susunod na taon. Hindi na ako magpapakaipokrita at sabihing magpapakasanta na ako next year, o di kaya hindi na ako titikim ng alak at kung ano pang bawal jan na pdng tikman. Gusto ko lang naman na mabawasan if not altogether matigil ang aking pagkahilig sa pagmumura. Hindi naman sa kada segundo nagmumura ako, yun nga lang, parang napapadalas na eh. Di ko na carry. Di nababagay sa aking malaanghel na image (ang pumalag, insecure, hihi). Kaya naman sana, sana, at sana lang, eh mapigil ko ang aking bibig na magmura. At kung hindi ko man mapigil, sana lang naman, at sana lang talaga noh, eh in english na. Para naman medyo sosy pakinggan. Yan lang, yan lang ang aking new year resolution.
Pamilya. Ewan, coming from a broken and very complicated family, hindi na ako maxadong nagbibigay ng importansya sa pagiging buo ng isang pamilya tuwing meh mahalagang okasyon. Oo naman, mahal ko ang mga kapatid ko pero, hindi na ganun kabig deal sakin makasama ko man sila o hindi. Ang mahalaga, eh, mahal ko sila at alam nila yan.
O siya, aadlib na ako. Hapi new year na lamang ebriwan!
Nagmamahal (kahit nag-iisa :(
Akina Bukolmo
Ewan ko kung ako lang nakapansin niyan. Anyway, alas sais dies sa aking relos, dapat sanay nasa bahay na ako at tumutulong sa paghahanda para medya noche. Pero hindi, ako'y nandito sa booth at nagbblog. Hahaizt, heto ang napapala ng mga taong "malayo" sa pamilya at nagpapakaindependent. Im stuck here until 12am. Yup, you read right, hanggang alas dose ng madaling araw ako dito. Dito sa malamig na station booth na ito, nag-iisa, mag-eemote. Koreksyon, hindi ako mag-eemote. Hahay, cge na lamang dahil malaki-laki rin ang bayad sa espesyal na duty ko na ito.
Bagong taon. Alam niyo, hindi pa rin maabsorb ng utak ko na January 1, 2009 na mamaya. Parang kailan lang, parang kay bilis ng panahon. Cliches aside, talaga naman diba? Kakambal na ng new year ang tinatawag na mga resolutions ika nga. Mga bagay, pag-uugali o kahit ano na gusto mong baguhin sa susunod na taon. Hindi na ako magpapakaipokrita at sabihing magpapakasanta na ako next year, o di kaya hindi na ako titikim ng alak at kung ano pang bawal jan na pdng tikman. Gusto ko lang naman na mabawasan if not altogether matigil ang aking pagkahilig sa pagmumura. Hindi naman sa kada segundo nagmumura ako, yun nga lang, parang napapadalas na eh. Di ko na carry. Di nababagay sa aking malaanghel na image (ang pumalag, insecure, hihi). Kaya naman sana, sana, at sana lang, eh mapigil ko ang aking bibig na magmura. At kung hindi ko man mapigil, sana lang naman, at sana lang talaga noh, eh in english na. Para naman medyo sosy pakinggan. Yan lang, yan lang ang aking new year resolution.
Pamilya. Ewan, coming from a broken and very complicated family, hindi na ako maxadong nagbibigay ng importansya sa pagiging buo ng isang pamilya tuwing meh mahalagang okasyon. Oo naman, mahal ko ang mga kapatid ko pero, hindi na ganun kabig deal sakin makasama ko man sila o hindi. Ang mahalaga, eh, mahal ko sila at alam nila yan.
O siya, aadlib na ako. Hapi new year na lamang ebriwan!
Nagmamahal (kahit nag-iisa :(
Akina Bukolmo
Sunday, December 21, 2008
Musta?
Ilang araw din akong nawala sa mundo ng blogosperyo. Bumisita lang naman ako sa ibang dimensyon at nasira ang aking spaceship kaya medyo natagalan ako sa pagbalik. Aniweiz, watz important is im back para iblog ang kung anumang binubutingting ng aking malikot na isipan. Maikwento ko lang, nung ako'y pagala-gala sa ibang dimensyon, nakatomahan ko ang aking eks, at isa pang eks, at ang aking current fb este biep. Naramdaman kong medyo yumanig ng konti ang aking kinauupuan nung oras na iyon. Ramdam na ramdam ko ang tensyon. Ang mga tumatagos na tinginan. Bahala sila, basta feeling beauty queen ang drama ng lola niyo ng mga oras na iyon.
Alam niyo, sa dinamidami ng mga nalok... nakarelasyon ko, meh mga bagay din akong natutunan at sinulat ko na yan sa aking "Akina Bukolmo's Ultimate Guide to A Happy Hour" (hihi) para naman next time eh hindi ko na magawa ang mga "faux pas" (katangahan at kagagahan for long) na iyon.
Mahalaga ang ego na isang lalaki. Ilang beses kong napatunayan yan. Kahit pa cguro gustong-gusto ka nila, kahit pa maladiyosa ang iyong kagandahan, kung ego na nila ang iyong naapakan, eh sori ka na lang. Kaya ako? if i want to keep a guy, i steer clear of any ego-bruising. yun...
Maiba nga, kasalukuyan akong nagpapantasya ngayon. Ah actually, nag-iimagine (pareho lang ba yun?). Naalala ko lang ang ginawa namin ng aking biep nung isang araw. Alam niyo na kung ano yun. Ang nakakatawa lang, nung nasa kalagitnaan na, bigla ba naman kaming katukin ng lola niya. At ang kulit kamo. Ayaw tumigil. Kaya no choice kami kundi tumigil sa aming ginagawa at mapapamura na lamang. Pero itinuloy din namin after a few minutes. Lumipat lang kami ng ibang room. Naalala ko lang din, tatlong kwarto sa bahay nila ang bininyagan namin ng araw na iyon. Hihi. Ganun katindi.
Hay naku, pasenxa na kayo kung wala akong matinong maisulat ngayong araw na ito.
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Alam niyo, sa dinamidami ng mga nalok... nakarelasyon ko, meh mga bagay din akong natutunan at sinulat ko na yan sa aking "Akina Bukolmo's Ultimate Guide to A Happy Hour" (hihi) para naman next time eh hindi ko na magawa ang mga "faux pas" (katangahan at kagagahan for long) na iyon.
Mahalaga ang ego na isang lalaki. Ilang beses kong napatunayan yan. Kahit pa cguro gustong-gusto ka nila, kahit pa maladiyosa ang iyong kagandahan, kung ego na nila ang iyong naapakan, eh sori ka na lang. Kaya ako? if i want to keep a guy, i steer clear of any ego-bruising. yun...
Maiba nga, kasalukuyan akong nagpapantasya ngayon. Ah actually, nag-iimagine (pareho lang ba yun?). Naalala ko lang ang ginawa namin ng aking biep nung isang araw. Alam niyo na kung ano yun. Ang nakakatawa lang, nung nasa kalagitnaan na, bigla ba naman kaming katukin ng lola niya. At ang kulit kamo. Ayaw tumigil. Kaya no choice kami kundi tumigil sa aming ginagawa at mapapamura na lamang. Pero itinuloy din namin after a few minutes. Lumipat lang kami ng ibang room. Naalala ko lang din, tatlong kwarto sa bahay nila ang bininyagan namin ng araw na iyon. Hihi. Ganun katindi.
Hay naku, pasenxa na kayo kung wala akong matinong maisulat ngayong araw na ito.
Nagmamahal,
Akina Bukolmo
Subscribe to:
Posts (Atom)
